جمعه‌ای که تعطیل نبود!

12:57 - 1394/06/15

چکیده: خبرنگار روزنامه ی فرانسوی «فیگارو» در وصف اتفاقات 17شهریور1357 نوشت: «یک کشتار دسته جمعی بود. خیابانی که تا دقایقی قبل از انبوه جمعیت سیاهی می زد، اکنون پر از اجساد، کفش های خونین، پلاکاردهای پاره شده و زخمی هایی شده بود که کشان کشان خود را به طرف دیگر می رساندند. در آن طرف پیاده رو و خیابان فریادها شدیدتر و شدیدتر می گردید؛ فریادهایی از درد ناشی از کشتار و ذکر خدا...»

هفده شهریور

چهار روز از پایان ماه مهمانی خدا می‌گذشت اما عده‌ای اصرار داشتند تا مهمان دائمی شوند! ...تا سال بعد صبر کنیم؟ نه! ما طاقتش را نداریم! ما در «ماه رمضان» دعایی خواندیم که باید برای استجابتش لااقل یک قدم برداریم؛ «اللهم اصلح کل فاسد من امور المسلمین.»[1] خب! ما برای اصلاح مملکت خود که می توانیم کاری کنیم. پنجاه سال است که دین ما تحقیر و عزت ما لگدمال می شود؛ پنجاه سال است که  «ایران ما» اسیر فساد استعمار است ! پنجاه سال است که ما «بله قربان» گوی آمریکا و انگلیس هستیم!...«پنجاه سال حکومت؛ پنجاه سال خیانت!»[2]
و این چنین بود که ملت غیور ایران در «جمعه ای که تعطیل نبود» و تقویم، «هفده شهریور» را نشان می‌داد به پا خاست تا پایه های لرزان حکومت طاغوت را ساقط کند و راه را برای استقرار حکومت دلخواه مردم، بازنماید. قربانیان کشتار آن روز، آن قدر اثرگذار بودند که بتوانند نام محل شهادت خود را از «میدان ژاله» به «میدان شهدا» تغییر دهند و این مساوی بود با وحشت اربابان آمریکایی شاه! به طوری که «برژینسکی» -مشاور امنیتی کارتر- گفت: «یک کودتای نظامی در ایران، تنها امید باقی مانده برای حفظ منافع امریکا در ایران است.»[3]
اما محاسبات شیطان بزرگ، نقش بر آب بود؛ چون دولت «شریف امامی» که با شعار «آشتی ملی» بر سر کار آمده بود و به نوعی آخرین تیر ترکش شاه برای فریب مردم بود، آن جنایت هولناک را مرتکب شده بود؛ بطوریکه خبرنگار روزنامه ی فرانسوی «فیگارو» در وصف اتفاقات 17شهریور1357 نوشت: «یک کشتار دسته جمعی بود. خیابانی که تا دقایقی قبل از انبوه جمعیت سیاهی می زد، اکنون پر از اجساد، کفش های خونین، پلاکاردهای پاره شده و زخمی هایی شده بود که کشان کشان خود را به طرف دیگر می رساندند. در آن طرف پیاده رو و خیابان فریادها شدیدتر و شدیدتر می گردید؛ فریادهایی از درد ناشی از کشتار و ذکر خدا...»[4]
آری عزیزان! نیاکان ما شهادت را که «شرافتمندانه ترین مرگ» است[5] به زندگی ننگین و محدود دنیایی، ترجیح دادند و با نثار خون خود، امانتی بس عظیم را به ما سپردند که باید در مراقبت از آن، کوشش فراوان نمود.
راستی! شهدای هفدهم شهریور سال 57 چه مقامی داشتند که حضرت روح الله(رحمة الله علیه) فرمود: «ای کاش خمینی در میان شما بود و در کنار شما در جبهه ی دفاع برای خدای تعالی، کشته می شد...»[6]
رضا رستمی/ولایت‌فقیه و حکومت‌اسلامی

پی‌نوشت:
[1] «مصباح کفعمی»/ فصل 45/ ص 617

[2] یکی از شعارهای مردم در 17شهریور 1357

[3] کیهان هوایی، ش 815، 19/11/1367، ص 22

[4] روزشمار انقلاب اسلامی، ج 5، صص 282 ـ 285

[5] قال رسول الله(ص): «اَشرُفُ المُوًتِ قَتْلُ الشَّهادَهِ.».... یعنی: «شرافتمندانه ترین مرگ، شهادت است.» (بحارالانوار، ج67، ص8، حدیث4)

[6] بخشی از پیام امام(ره) به ملت ایران (18/6/1357) به مناسبت کشتار وحشیانه 17 شهریور؛ صحیفه نور، ج 2، ص 100.

نظرات

تصویر نجفی
نویسنده نجفی در

سید هم یه عکس نوشته قشنگ در این باره زده بود. مختصر و مفیدغ نه مثل نوشته های من طولانی و به درد نخور.

تصویر شفیقه طهماسبی
نویسنده شفیقه طهماسبی در

یادشان همواره جاودان...
سپاس از شما

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.