تهمتی ناروا به امیرالمومنین علیه السلام

09:00 - 1396/12/17

روایت خوابیدن امیرالمومنین و عایشه زیر یک لحاف در محضر پیامبر اکرم، روایتی ضعیف است که قابل استناد نمی باشد

امیرالمومنین ع

یکی از مسائلی که مورد توجه شبکه های مجازی معاند و شیعه ستیز قرار گرفته واز این رهگذر آنرا دستاویزی جهت حمله به اعتقادات شیعه و تضعیف میراث مکتوب امامیه قرار داده اند، اتهام خوابیدن هم‌زمان امیرالمومنین(علیه‌السلام) و عایشه همسر رسول اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) زیر یک لحاف با استناد به یکی از کتب قدیمی امامیه می باشد.

پاسخ:
این روايت در كتاب «سليم بن قيس هلالی» آمده است و مرحوم طبرسی و علامه مجلسی(رضوان الله تعالی عليهما) نيز از همين كتاب روايت را نقل كرده اند، روایت چنین است: سليم نقل می‌كند: از مقداد در باره علی(عليه السّلام) سؤال كردم. او گفت: ما با پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به مسافرت رفتيم و اين قبل از آن بود كه به همسرانش دستور حجاب دهد. امير المؤمنين(عليه السّلام) نیزخدمت‌گذاری آن حضرت را انجام می‌داد و پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نیز خادمی غير از او نداشت.
پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فقط يك لحاف داشت و عايشه هم همراه او بود. حضرت، بين علی(علیه‌السلام) و عايشه می‌خوابيد و هر سه يك لحاف بيشتر نداشتند. هنگامي كه پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) شب برای نماز بر می خواست وسط لحاف را بين او و عايشه پائين می آورد بطوری كه لحاف به بستری كه زيرشان بود می چسبید، و حضرت برمی خاست و نماز می خواند.
يك شب علی(عليه السّلام) تب کرد و او را بيدار نگه داشت. پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) هم بخاطر بيداری او بيدار ماند، و آن شب را به صبح آورد در حالی كه گاهی نماز می خواند و گاهی نزد علی(عليه السّلام) می آمد و او را آرام می كرد و به او نگاه می کرد، تا صبح شد.
وقتی نماز صبح را با اصحابش خواند عرض كرد: «خدايا علی را شفا بده و عافيت عنايت فرما، او از دردی كه داشت مرا بيدار نگه داشت».
امير المؤمنين(عليه السّلام) عافيت پيدا كرد به طوری كه از ناراحتی او كاملا راحت شد... .[1]

در پاسخ به اين شبهه بايد به چند نكته اساسی توجه كرد:
بررسی سندی: از آنجا که این روایت تنها در کتاب سلیم بن قیس وارد شده است و محدثین بزرگی مثل مرحوم صفار، کلینی، شیخ صدوق، شیخ طوسی و... آن‌را نقل نکرده اند معلوم می شود روایتی شاذ و ضعیف می باشد که قابل استناد نیست.

اما از حیث دلالت:
اما از لحاظ دلالی و مفهومی با تامل دقیق در متن روایت معلوم می شود که این روایت بر فرض صحت آن، نه تنها سبب تضعیف شخصیت اهل بیت(علیهم السلام) نیست، بلکه معرف فضایل امیرالمومنین (عليه السّلام) می باشد؛ در این روایت اشاره می شود که:
اولا: این اتفاق مربوط به یکی ازمسافرت‌های  پیامبر اکرم و در یک مورد خاص رخ داده است به طوری که به غیر از یک لحاف در اختیار آن حضرت نبوده است؛
ثانیا: فقط وجود مبارک امیرالمومنین(علیه السلام) به عنوان خدمت‌گذار آن حضرت حضور داشت و خادم دیگری نداشت؛
ثالثا: زمانی که پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) برای اقامه نماز بیدار می شد با دستان مبارک خودشان، لحاف را به عنوان حایل بین امیرالمومنین(علیه‌السلام) و عایشه به تشک می چسباندند که بین آن دو تفکیک و جدایی حاصل شود و خوابیدن زیر یک لحاف صدق نکند؛
رابعا: این حالت در محضر پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) و در مرآی و منظر ایشان رخ داده است، به طوری که حضرت در همان مکان مشغول اقامه نماز بودند.

نکته مهم اینکه: بر فرض صحت روايت، روشن است كه اين روايت اعتماد كامل رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به اميرمؤمنان(عليه السلام) را ثابت می‌كند. و اين اعتماد كاملا طبيعی است؛ چرا كه اميرمؤمنان(عليه السلام) از دوران کودکی تربيت شده مستقيم آن حضرت بود و آیه تطهیر در شان آن بزرگوار و اهل بیت نازل شده است به همين دليل است كه رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) گاهی او را ملازم حق و گاهی ملازم قرآن معرفی می كند؛ حاكم نيشابوری به نقل از أبی ثابت مولی أبی ذر از ام سلمه نقل می‌كند که پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «علی با قرآن است و قرآن با علی است و از هم جدا نمی شوند تا اينكه در كنار حوض نزد من آيند». اين روايت دارای سندی صحيح است.[2]

در نتیجه: اولا: سند روایت ضعیف است؛ ثانیا: این اتفاق در یک مورد خاص(اضطراری) و قبل از نزول آیه حجاب رخ داده است، لذا اشکالی متوجه آن نیست، ثالثا: در جلو چشم خود پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) بوده است.
______________________________________________
پی نوشت:
[1]- أَبَانٌ عَنْ سُلَيْمٍ قَالَ‏ سَأَلْتُ الْمِقْدَادَ عَنْ عَلِيٍّ ع قَالَ كُنَّا نُسَافِرُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ص [وَ ذَلِكَ‏] قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَ نِسَاءَهُ بِالْحِجَابِ وَ هُوَ يَخْدُمُ رَسُولَ اللَّهِ ص لَيْسَ لَهُ خَادِمٌ غَيْرُهُ وَ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص لِحَافٌ لَيْسَ‏ لَهُ‏ لِحَافٌ‏ غَيْرُهُ‏ وَ مَعَهُ عَائِشَةُ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يَنَامُ بَيْنَ عَلِيٍّ وَ عَائِشَةَ لَيْسَ عَلَيْهِمْ لِحَافٌ غَيْرُهُ فَإِذَا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ ص مِنَ اللَّيْلِ [يُصَلِّي‏] حَطَّ بِيَدِهِ اللِّحَافَ مِنْ وَسَطِهِ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ عَائِشَةَ حَتَّى يَمَسَّ اللِّحَافُ الْفِرَاشَ الَّذِي تَحْتَهُمْ وَ يَقُومُ رَسُولُ اللَّهِ ص فَيُصَلِّي فَأَخَذَتْ عَلِيّاً ع الْحِمَّى لَيْلَةً فَأَسْهَرَتْهُ فَسَهَرَ رَسُولُ اللَّهِ‏ص لِسَهَرِهِ‏ فَبَاتَ لَيْلَهُ مَرَّةً يُصَلِّي وَ مَرَّةً يَأْتِي عَلِيّاً ع يُسَلِّيهِ وَ يَنْظُرُ إِلَيْهِ حَتَّى أَصْبَحَ فَلَمَّا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ الْغَدَاةَ قَالَ اللَّهُمَّ اشْفِ عَلِيّاً وَ عَافِهِ فَإِنَّهُ قَدْ أَسْهَرَنِي مِمَّا بِهِ مِنَ الْوَجَعِ فَعُوفِيَ فَكَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ مَا بِهِ مِنْ عِلَّةٍ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص أَبْشِرْ يَا أَخِي قَالَ ذَلِكَ وَ أَصْحَابُهُ حَوْلَهُ يَسْمَعُونَ فَقَالَ عَلِيٌّ ع بَشَّرَكَ اللَّهُ بِخَيْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَ جَعَلَنِي فِدَاكَ‏ قَالَ إِنِّي لَمْ أَسْأَلِ اللَّهَ [اللَّيْلَةَ] شَيْئاً إِلَّا أَعْطَانِيهِ وَ لَمْ أَسْأَلْ لِنَفْسِي شَيْئاً إِلَّا سَأَلْتُ لَكَ مِثْلَهُ إِنِّي دَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُوَاخِيَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ فَفَعَلَ وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَجْعَلَكَ وَلِيَّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي فَفَعَلَ وَ سَأَلْتُهُ إِذَا أَلْبَسَنِي ثَوْبَ النُّبُوَّةِ وَ الرِّسَالَةِ أَنْ يَلْبَسَكَ ثَوْبَ الْوَصِيَّةِ وَ الشَّجَاعَةِ فَفَعَلَ وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَجْعَلَكَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَازِنَ عِلْمِي فَفَعَلَ وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَجْعَلَكَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى وَ أَنْ يَشُدَّ بِكَ أَزْرِي وَ يُشْرِكَكَ فِي أَمْرِي فَفَعَلَ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ لَا نَبِيَّ بَعْدَكَ‏ فَرَضِيتُ وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يُزَوِّجَكَ ابْنَتِي وَ يَجْعَلَكَ أَبَا وُلْدِي فَفَعَلَ فَقَالَ رَجُلٌ لِصَاحِبِهِ‏ أَ رَأَيْتَ مَا سَأَلَ فَوَ اللَّهِ لَوْ سَأَلَ رَبَّهُ أَنْ يُنْزِلَ عَلَيْهِ مَلَكاً يُعِينُهُ عَلَى عَدُوِّهِ أَوْ يَفْتَحَ لَهُ كَنْزاً يُنْفِقُهُ هُوَ وَ أَصْحَابُهُ فَإِنَّ بِهِ حَاجَةً كَانَ خَيْراً لَهُ مِمَّا سَأَلَ وَ قَالَ الْآخَرُ وَ اللَّهِ لَصَاعٌ مِنْ تَمْرٍ خَيْرٌ مِمَّا سَأَل‏.
الهلالي، سليم بن قيس (م76ق)، كتاب سليم بن قيس الهلالي، عربی،دو جلد،ص814، انتشارات الهادي ـ قم ، الطبعة الأولي، 1405ق.
الطبرسي، أبي منصور أحمد بن علي بن أبي طالب (م 588ق)، الاحتجاج، عربی، ج1، ص159، تحقيق: تعليق وملاحظات: السيد محمد باقر الخرسان، نشر مرتضی - مشهد، 1403ق.
المجلسي، محمد باقر (م 1110ق)، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، عربی، ج38، ص317، تحقیق: جمعی از محققان،ناشر: دار إحياء التراث العربي‏، بیروت، 1403ق.
[2]- سمعت رسول الله (ص) يقول: «علي مع القرآن والقرآن مع علي لن يتفرقا حتي يردا علي الحوض».
هذا حديث صحيح الإسناد وأبو سعيد التيمي هو عقيصاء ثقة مأمون ولم يخرجاه.الحاكم النيسابوري، ابو عبدالله محمد بن عبدالله (متوفاي 405 هـ)، المستدرك علي الصحيحين، ج3، ص134، ح4628، تحقيق: مصطفي عبد القادر عطا، ناشر: دار الكتب العلمية - بيروت الطبعة: الأولي، 1411هـ - 1990م. متن کتاب

امتیاز: 
No votes yet

نظرات

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز:
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
لطفا پاسخ سوال را بنویسید.
این سایت با نظارت اداره تبلیغ اینترنتی معاونت تبلیغ حوزه های علمیه فعالیت نموده و تمامی حقوق متعلق به این اداره می باشد.
Online: 114