بالاترین ربا، معامله کردن با آبروی مسلمان

انسان ...

آبروی انسان در نزد خدا ارزش والایی دارد و خداوند متعال دوست ندارد حرمت بنده‌اش شکسته شود. در روایتی از امام صادق علیه السلام آمده است که: « حرمت آبروی انسان بالاتر از حرمت کعبه است. »[1] طبق این روایت باید مواظب اعمال و گفتار خود در مورد دیگران باشیم تا مبادا حرمت و شرافت کسی را خدشه‌دار سازیم.

یکی از عواملی که باعث می‌شود آبروی مومنی ریخته شود زبان است. چرا که کنترل زبان بسیار سخت و دشوار است. به همین جهت ائمه معصومین علیهم السلام درباره حفظ و نگهداری زبان از گناه و معصیت به طور جدی توصیه کرده‌اند، زیرا بسیاری از گناهان و خطاهایی که از انسان سر می‌زند به خاطر عدم کنترل زبان است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: « بیشتر اشتباهات انسان در زبان اوست. »[2]

پس انسان با زبانش که از آفت‌های آن غیبت کردن و فحش دادن و تهمت و بهتان زدن و توهین و تحقیر و ... می‌تواند شخصیت برادر دینی خود را زیر سوال ببرد و آبروی او را نزد دیگران بر باد دهد و قلب او را برای همیشه جریحه‌دار سازد. پیامبر اکرم صلی الله و علیه و آله و سلم در حدیثی هتک آبروی مسلمان را بدتر از رباخواری دانسته است و فرموده‌اند: « درهمی که انسان از ربا به دست می‌آورد گناهش نزد خدا از سی و شش  زنا بزرگتر است و بالاترین ربا معامله کردن با آبروی مسلمان است.»[3]

ما موظفيم كه حرمت و آبروی یکدیگر را حفظ كنيم، آبرو مثل مال و دارایی نيست كه هر جا بخواهیم  صرف كنیم خداوند ما را نزد مخلوقاتش کرامت بخشیده و ما را اشرف مخلوقات دانسته است.

نمونه‌ای از آبروداری و بزرگواری امام حسین علیه‌السلام:

مردی از مسلمانان مدینه به شخصی بدهكار شد و نتوانست قرض خود را ادا کند، از طرفی طلبکار اصرار داشت که او قرضش را بپردازد، آن مرد برای چاره‌جویی به حضور امام حسین علیه‌السلام آمد. هنوز سخنی نگفته بود که امام حسین علیه‌السلام دریافت او برای حاجتی آمده است. برای اینکه آبروی او حفظ شود، به او فرمود: «آبروی خود را از سوال و درخواست رویاروی و مستقیم نگهدار، نیاز خود را در نامه‌‌ای بنویس که به خواست خدا آنچه تو را شاد کند، به تو خواهم داد.»

او در نامه‌ای نوشت: «ای ابا عبدالله! فلان کس پانصد دینار از من طلب دارد و اصرار دارد که طلبش را بگیرد، لطفا با او صحبت کن تا وقتی که پولدار شوم، به من مهلت دهد.»

امام حسین علیه‌السلام پس از خواندن نامه او، به منزل خود رفت و کیسه‌ای محتوی هزار دینار آورد و به او داد و فرمود: « با پانصد دینار این پول، بدهکاری خود را بپرداز و با پانصد دینار دیگر، به زندگی خود سرو سامان بده و جز به نزد سه نفر به هیچ کس حاجت خود را مگو: «1- مومن و دین دار؛ که دین نگهبان او است 2- جوانمرد؛ که به خاطر جوانمردی حیا می‌کند. 3- صاحب اصالت خانوادگی؛ که می‌داند تو به خاطر نیازت، دوست نداری آبروی خود را از دست بدهی، او شخصیت تو را حفظ می‌کند و حاجتت را روا می‌سازد. »[4]

منابع:

[1]. بحارالانوار، ج64، ص71

[2]. وسائل الشیعه، ج8، ص601

[3]. کنزالعمال، ج3، ص549، حدیث 7841

[4]. داستان دوستان، محمد محمدی اشتهاردی، ج5، ص239، به نقل از تحف العقول، ص 251

نظرات

تصویر mehdi
سلام دوست عزیز «آبرو مثل مال و دارایی نيست كه هر جا بخواهیم صرف كنیم» واقعا جمله زیبایی است خسته نباشید یاعلی